Swans

Soundless Procession of Archetypes.

In a world suspended between visibility and vanishing, a procession unfolds- one that makes no sound and leave no footprints. Their steps traverse the depth of time. They are archetypes: timeless essences walking the threshold of consciousness and dream.


A depiction of presence - elusive in form, yet unforgettable in experience.


W świecie zawieszonym między widzialnością a zanikaniem przechodzi procesja - bezgłośna, niepozostawiająca śladów. Ich kroki przemierzają głębię czasu. To archetypy - ponadczasowe esencje, kroczące na granicy świadomości i snu.

Obecność nieuchwytna w formie, lecz niezapomniana w doświadczeniu.

The painting reflects on archetypes not as invented symbols, but as inherited psychic forms — structures carried through culture, memory and collective experience long before the individual becomes aware of them.

The figures move through a space resembling the architecture of the mind, yet they remain partially independent from it.
They appear both embedded within consciousness and strangely external to it, as if archetypes could never be fully reduced to personal thought or subjective experience.

Their elongated forms are intentionally difficult to place in ordinary reality.
They are meant to persist less as identifiable bodies than as unforgettable presences — forms that continue to inhabit perception even after disappearing from view.

The work explores the tension between freedom and inevitability:
the figures seem to wander freely, while simultaneously remaining bound to forces older than the self.
Obraz traktuje archetypy nie jako wymyślone symbole, lecz jako odziedziczone formy psychiczne — struktury przenoszone przez kulturę, pamięć i zbiorowe doświadczenie jeszcze przed pojawieniem się jednostkowej świadomości.

Postaci poruszają się w przestrzeni przypominającej architekturę umysłu, lecz pozostają wobec niej częściowo niezależne.
Wydają się jednocześnie zakorzenione w świadomości i obce wobec niej — jakby archetypów nie dało się całkowicie sprowadzić do indywidualnego doświadczenia czy osobistej psychiki.

Ich wydłużone formy celowo wymykają się zwykłej rzeczywistości.
Mają pozostawać nie tyle rozpoznawalnymi ciałami, ile niezapomnianymi obecnościami — formami, które trwają w percepcji nawet po zniknięciu z pola widzenia.

Obraz bada napięcie pomiędzy wolnością a koniecznością:
postaci wydają się poruszać swobodnie, a jednocześnie pozostają związane z siłami starszymi od jednostkowego „ja”.