Needles

tailoring the below to the above

Live performance of
Presence sewing itself into
the Past.

The figures appear suspended between temporal directions:
the lower forms leaning toward the past, the upper toward the future.
Between them, the present unfolds as a fragile performance — stitching, holding and negotiating continuity between different states of time.

In this gesture, the present simultaneously creates and dissolves itself.
It exists only through movement, through the act of binding what is gone to what is still becoming.

The work reflects on time not as a linear sequence, but as a fused structure — a temporary unity in which past, present and future remain inseparable from one another.

Obraz traktuje teraźniejszość nie jako oddzielny moment, lecz jako aktywną strukturę zawieszoną pomiędzy przeszłością a przyszłością.
Dolne formy ciążą ku temu, co już było, podczas gdy górne rozciągają się ku temu, co jeszcze się nie wyłoniło.

Pomiędzy nimi teraźniejszość ujawnia się jako tymczasowy akt wiązania stanów czasu — działanie, dzięki któremu możliwa staje się ciągłość.

Postaci stopniowo rozpuszczają się w samym tym procesie, sugerując, że teraźniejszość może istnieć jedynie poprzez własne zanikanie: poprzez nieustanne przekazywanie siebie pomiędzy tym, co już nie istnieje, a tym, co jeszcze nie istnieje.

Obraz nie przedstawia czasu linearnego, lecz zespoloną strukturę czasowości, w której przeszłość, teraźniejszość i przyszłość pozostają nierozdzielne.

Zszywając to co wzniosłe i to co przyziemne.
Akt obecności wplatającej się w przeszłość